Styl dworkowy

Można by go było nazwać stylem narodowym, lub bardziej patetycznie stylem patriotycznym, gdyż jak żaden inny oddaje naszą krajową tradycję i pielęgnuje pamięć o historii naszego narodu. Wykształcił się pod koniec XVIII wieku, i był próbą utrzymania polskiej integralności architektonicznej, mocno pielęgnowaną zwłaszcza w trudnych dla kraju czasach zaborów.

Styl dworkowy wywodzi się ze szlacheckiej świetności i ziemiańskiej zamożności, chociaż jego rozkwit przypadł na czasy zubożenia narodowego. Dlatego posiadłości w stylu dworkowym z pietyzmem pielęgnują przechodzące z pokolenia na pokolenie elementy wystroju przypominające o dawnym splendorze i wytworności. Na miejscu będą tu piękne obrazy odwzorujące sielankę polskiej wsi, jak również portrety przodków. Lustra w srebrnych ramach, mocarne żyrandole, świeczniki.  Toporne, pokryte patyną czasu meble, koniecznie w ciemnych smolistych barwach – kredens, gablota, komoda, stosowane z umiarem, aby nie przytłaczały swoimi gabarytami wnętrza. W centralnej części salonu duży stół, obstawiony rzędem krzeseł.

Kuchnia jako oddzielne pomieszczenie, przestronna, obfitująca w elementy miejscowej tradycji. Podwieszane, ręcznie malowane talerze, stary młynek, samowar, ekspozycja naczyń codziennego użytku. Możemy pokusić się o stylizowane sprzęty AGD, które są w pełni wyposażone w funkcjonalności technologiczne dostępne w obecnych czasach. W sypialni królują bawełniana pościel opatrzona kwiecistą narzutą i stertą poduszek. W łazience nowoczesne sanitaria i armatura chociaż wszystko stylizowane na czasy popularnych z przeszłości stylów.

Obowiązuje stonowana paleta kolorów. Biały sufit zachodzący malowaną zakładką na ściany, które mogą odznaczać się łagodną żółcieniom, ciepłym beżem, czy przeciwnie zimną szarością. Miejscami możemy pokusić się o pastele, w pomieszczeniach biurowych, gościnnych, lub lekko żywsze, bardziej intensywne kolory w kuchni.

Warto dopowiedzieć, i wyróżnić, że znamiennym dziełem nawołującym do poszukiwania narodowego stylu była swojego czasu książka Zygmunta Czartoryskiego – „O stylu krajowym w budownictwie wiejskim”, wydana w 1896 r. Czartoryski pisał: „Każdy kraj ma pewne cechy zewnętrzne, oryginalne, odróżniające od krajów postronnych (…). Tak i naszemu krajowi właściwym był niegdyś oryginalny styl budownictwa, przynajmniej wiejskiego, wyrobiony wiekami, zastosowany do środków i materiałów budowlanych miejscowych, odpowiadających klimatowi krajowemu, potrzebom i zwyczajom mieszkańców. Niestety, wobec teraźniejszych prądów niwelacyjnych i skutkiem nowoczesnych stosunków kosmopolitycznych, jak zaciera się wszelka oryginalność i odrębność, tak i styl swojski budownictwa wiejskiego kraju naszym coraz więcej zanika. (…) Wraz z upadkiem stylu rajowego zaciera się cecha kraju zewnętrzna, rodzima, swojska…”.